فردای آن روز، خواب مادرم تعبیر شد و من دیدم اینجا که منم باغچه ای است و عمری ست که من ریشه در خاک دارم. و ناگزیر دستهایم جوانه زد و تنم، ترک خورد و پاهایم عمق را به جستجو رفت.
و از آن پس تاکی که همسایه ما بود، رفیقم شد.
و او بود که به من گفت: همه عالم می روند و همه عالم می دوند، پس تو هم رفتن و دویدن بیاموز.
من خندیدم و گفتم: اما چگونه بدویم و چگونه برویم که ما درختیم و پاهایمان در بند!
او گفت: هر کس اما به نوعی می دود. آسمان به گونه ای می دود و کوه به گونه ای و درخت به نوعی.
تو هم باید از غورگی تا انگوری بدوی.
و ما از صبح تا غروب دویدیم. از غروب تا شب دویدیم و از شب تا سحر. زیر داغی آفتاب دویدیم و زیر خنکی ماه، دویدیم. همه بهار را دویدیم و همه تابستان را.

وقتی دیگران خسته بودند، ما می دویدیم. وقتی دیگران نشسته بودند، ما می دویدیم و وقتی همه در خواب بودند، ما می دویدیم. تب می کردیم و گُر می گرفتیم و می سوختیم و می دویدیم. هیچ کس اما دویدن ما را نمی دید. هیچ کس دویدن حبّه انگوری را برای رسیدن نمی بیند.

و سرانجام رسیدیم. و سرانجام خامی سبز ما به سرخی پختگی رسید. و سرانجام هر غوره، انگوری شد.
من از این رسیدن شاد بودم، تاکِ همسایه اما شاد نبود و به من گفت: تو نمی رسی مگر اینکه از این میوه های رسیده ات، بگذری. و به دست نمی آوری مگر آنچه را به دست آورده ای، از دست بدهی. و نصیبی به تو نمی رسد مگر آنکه نصیبت را ببخشی.
و ما از دست دادیم و گذشتیم و بخشیدیم؛ همه داروندار تابستان مان را.

***
مادرم خواب دید که من تاکم. تنم زرد است و بی برگ و بار؛ با شاخه هایی لخت و عور.
مادرم اندوهگین شد و خوابش را به هیچ کس نگفت. فردای آن روز اما خواب مادرم تعبیر شد و من دیدم که درختی ام بی برگ و بی میوه. و همان روز بود که پاییز آمد و بالاپوشی برایم آورد و آن را بر دوشم انداخت و به نرمی گفت: خدا سلام رساند و گفت: مبارکت باد این شولای عریانی؛ که تو اکنون داراترین درختی. و چه زیباست که هیچ کس نمی داند تو آن پادشاهی که برای رسیدن به این همه بی چیزی تا کجاها دویدی!

پس از یک نفس عمیق با اندیشه هایم به دنیای تنهایی ام سفری خواهم کرد آنجا که به هیچ کس
در نیافته است این امنیت ها چگونه بوجود آمده اند.
امشب تمامی حکایت ها سفرها در من نقش بسته اند و هر یکی پس از دیگری مرا به سوی خویش
می کشانند و من غریبانه با تمام تمناهای ماندن هر یک به یک آنها را در آغوش سبزم می نشانم
تمام وجود خستگی های من بوی رفتن میدهد بوی بیقراری همه دیار برای من تنها بیابان عطش
است. عطش عشق من خاموش نگردد هرگز .
حالا همه دوبیتی ها اینجا نشسته اند و من حس میکنم تنهاترینم هیچ طلوعی کنار من نمی ماند
خانزاده از کوچه درویشی ما نمی گذرد هیچ نجوایی نیست که با شبهای سکوت من عاشقانه بماند
و من در اندوهم پی سکوت سکوت آن روزها همراه من بود و من محکوم به همنشینی با او بودم
هنوز احساس می کنم سخنان سالیانه من در سینه ام سنگینی می کند فقط با تخیلاتم در تنهاییم
سرگرم بایگانی بعضی ها هستم .
ذهن خسته من هر لحظه فریاد سر می دهد نا کجا آباد کجاست؟ ولی به آنجا می روم به دعوت ذهن
معشوقم تو هرگز مرا درک نخواهی کرد که من درختی بی بارم . تو هرگز با من دوام نخواهی آورد.
من دلم می خواهد رنگ را بردارم روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم....

تواین مدتی که نبودم بهم سرمیزدن

دوم اینکه عید غدیر وبه همتون تبریک میگم .از اونایی که سیدهستند عیدی میخوام

باید بدن

سوم اینکه میخوام منو ببخشید که نتوستم بهتون سربزنم چون به اینترنت دسترسی نداشتنم

وحالا اینم اولین آپم بعد از یه مدتی که نبودم

خواهشانظرخصوصی  نزارید

امیدوارم خوشتون بیاد

شكوفه های نگاه توست كه عطر خاطره های دور را به یادم می آرد

سخاوت دستهای زیبای توست كه گل عشق در باغچه خانه مان می كارد
واژه های قشنگ و پر معنای توست كه در دفتر عشقم به یادگار می ماند

اندوه از دست دادن توست كه غبار مرگ بر دلم می افشاند

اندیشیدن به چشمان بی پروای توست كه خواب ناز را از دیدگانم می رباید
پیوند دستهای من و توست كه شوق زندگی در دلم می رویاند

وعده های پر امید توست كه برایم نوید خوشبختی به ارمغان می آرد

شبنم اشكهای توست كه بر چهره ام گلهای غم می كارد

صدای آشنای توست كه مرا پیوسته به سوی خود می خواند

من از او شور وحال و گرمی واحساس میخواهم

من او را پاكتر از غنچه های یاس میخواهم

من به غیر از تو نخواهم ،چه بدانی، چه ندانی

از درت روی نتابم ،چه بخوانی ،چه برانی

دل من میل تو دارد، چه بجوئی، چه نجوئی

بازم ببخشید

به چشمان پري‌رويان اين شهر

به صد اميد مي‌بستم نگاهي

مگر يك تن از اين نا آشنايان

مرا بخشد به شهر عشق راهي   

به هرچشمي به اميدي كه اين اوست

نگاه بيقرارم خيره مي‌ماند

يكي هم ، زين همه نا آشنايان

اميدم را به چشمانم نمي‌خواند!

غريبي بودم و گم كرده راهي

مرا با خود به هر سويي كشاندند

شنيدم.. بارها.. از رهگذاران

كه زير لب مرا "ديوانه" خواندند

ولي من چشم اميدم نمي‌خفت

كه مرغي آشيان گم كرده بودم

ز هر بام و دري... سر مي كشيدم

به هر بوم و پري... پر مي‌گشودم

اميد خسته‌ام از پاي ننشست

نگاه تشنه‌ام در جستجو بود

در آن هنگامه‌ي ديدار و پرهيز

رسيدم عاقبت... آنجا كه او بود

"دو سرگردان،دو تنها و دو بي‌كس "

ز خود بيگانه ، از هستي رميده

از اين بي‌درد مردم ، رو نهفته

شرنگ نا‌اميدي ها چشيده

دل ازبي هم زباني‌ها شكسته؛

تن از نامهرباني‌ها فسرده ؛

ز حسرت.. پاي در دامن كشيده

به خلوت.. سر به زير بال برده.

دو تنها و دو سرگردان،دو بي كس

به خلوتگاه "جان" با هم نشستند

زبان "بي‌زباني" را گشودند

سكوت جاوداني را شكستند...

مپرسيد.. اي سبكباران... مپرسيد

كه اين ديوانه‌ي از خود به در كيست

چه گويم؟ از كه گويم؟ با كه گويم؟

كه اين ديوانه را از خود خبر نيست...

به آن لب تشنه مي‌مانم كه ناگاه

به دريايي درافتد بي‌كرانه

لبي ، از قطره آبي ، تر نكرده

خورد از موج وحشي تازيانه

مپرسيد.. اي سبكباران... مپرسيد

مرا با عشق او تنها گذاريد...

غريق لطف آن دريا نگاهم؛

مرا تنها به اين دريا سپاريد!!

وجود داشت ، چه کسی بود؟ همان خدا

بود و غیر از خدا هیچکس نبود. این

قصه را جدی بگیرید که غیر از خدا

هیچ کس نیست. 

استادى از شاگردانش

پرسيد: چرا ما وقتى عصبانى هستيم

داد مي‌زنيم؟ چرا مردم هنگامى که

خشمگين هستند صدايشان را بلند

مي‌کنند و سر هم داد مي‌کشند؟

شاگردان فکرى

کردند و يکى از آن‌ها گفت: چون در

آن لحظه، آرامش و خونسرديمان را از

دست مي‌دهيم.

استاد پرسيد:

اينکه آرامشمان را از دست مي‌دهيم

درست است امّا چرا با وجودى که طرف

مقابل کنارمان قرار دارد داد

مي‌زنيم؟ آيا نمي‌توان با صداى

ملايم صحبت کرد؟ چرا هنگامى که

خشمگين هستيم داد مي‌زنيم؟ 

شاگردان هر کدام

جواب‌هايى دادند امّا پاسخ‌هاى

هيچکدام استاد را راضى

نکرد. 

سرانجام استاد چنين توضيح داد:

هنگامى که دو نفر از دست يکديگر

عصبانى هستند، قلب‌هايشان از

يکديگر فاصله مي‌گيرد. آن‌ها

براى اين که فاصله را جبران کنند

مجبورند که داد بزنند. هر چه ميزان

عصبانيت و خشم بيشتر باشد، اين

فاصله بيشتر است و آن‌ها بايد

صدايشان را

بلندتر کنند.

سپس استاد پرسيد: هنگامى که دو

نفر عاشق همديگر باشند چه اتفاقى

مي‌افتد؟ آن‌ها سر هم داد

نمي‌زنند بلکه خيلى به آرامى با

هم صحبت مي‌کنند. چرا؟ چون

قلب‌هايشان خيلى به هم نزديک است.

فاصله قلب‌هاشان بسيار کم است .

استاد ادامه داد: هنگامى که

عشقشان به يکديگر بيشتر شد، چه

اتفاقى مي‌افتد؟ آن‌ها حتى حرف

معمولى هم با هم نمي‌زنند و فقط در

گوش هم نجوا مي‌کنند و عشقشان باز

هم به يکديگر بيشتر مي‌شود. 

سرانجام، حتى از نجوا کردن هم

بي‌نياز مي‌شوند و فقط به يکديگر

نگاه مي‌کنند. اين هنگامى

است که ديگر هيچ فاصله‌اى بين

قلب‌هاى آن‌ها باقى نمانده باشد.

امیدوارم روزی رسد که تمامی انسان ها قلب هایشان به یکدیگر نزدیک شود.

عشق ،‌تصویر جاودانی ماست

یادگار تب جوانی ماست

با همین سادگی و بی رنگی

عشق ،‌نقاش ماست ، مانی ماست :

در زمین  این « سیا قلم » هایش

طرح دنیای آسمانی ماست

عشق ، این واژه ی به ظاهر گنگ

به وضوح غم نهانی ماست

خبر از جای ما چه می گیری ؟

عشق ،‌تمثیل لا مكانی ماست

سمت خوبی ،‌دو كوچه مانده به دوست

این خودش ،‌بهترین نشانی ماست

عشق ، چیزی است مثل یك لبخند

كه نمودار مهربانی ما ست

عمر بی عشق ما ، مصادف با :

مرگ جانسوز و ناگهانی ما ست

باید از او مواظبت بكنیم

عشق ، میراث باستانی ماست

خانه ام ابری ست

یکسره روی زمین ابریست با آن.
 
از فراز گردنه خرد و خراب و مست

باد می پیچد.

یکسره دنیا خراب از اوست

و حواس من!

آی نی زن که تو را آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟
 
خانه ام ابریست اما

ابر بارانش گرفته ست.

در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم،

من به روی آفتابم

می برم در ساحت دریا نظاره.

و همه دنیا خراب و خرد از باد است

و به ره ، نی زن که دائم می نوازد نی ، در این دنیای ابراندود

راه خود را دارد اندر پیش...